Communicatie met Baba Amr, de opstandige wijk in Homs, is er amper meer. Videoboodschappen worden niet meer gepost, en de weinige Westerse journalisten die er waren zijn gewond of gevlucht. Dus blijft het gissen wat het Syrische leger in petto heeft, nu het op het punt staat de grondaanval te openen. Maar Baba Amr rekent al lang niet meer op genade. Want iedereen herinnert zich Hama, 1982.

‘Vierde Divisie Monsters,’ staat geschreven op de tanks die richting Baba Amr rijden. Maar de toevoeging ‘monsters’ zal voor vele Syriërs een overbodige zijn, want de reputatie van de divisie is alom bekend. Sinds het uitbreken van de Arabische lente sloeg de divisie verschillende keren hard toe. Maar vooral het neerslaan van de opstand in het nabijgelegen Hama in 1982 staat in het Syrische geheugen gegrift.

In dat jaar stond de Soennitische Moslimbroederschap op tegen het seculiere beleid van toenmalig president Hafez Assad. De vader van de huidige president was onverbiddelijk: tienduizenden doden en een verwoeste stad waren nodig om de opstand te breken. Het was het werk van de voorloper van de Vierde Divisie onder bevel van de broer van de president: Rifaat al-Assad.

Zoals Hafez al-Assad zijn broer Rifaat op de opstandelingen afstuurde, zo laat de huidige president Bashar nu zijn 43-jarige broer Maher het vuile werk opknappen. Maher, de man die ervan verdacht wordt zijn zwager bij een familieruzie in de buik te hebben geschoten, is vastbesloten de macht van de familie te herstellen. Hij is degene die grote delen van het Syrische veiligheidsapparaat onder controle heeft, en wordt daarom na de president wel de tweede man van Syrië genoemd.

Hij heeft de beschikking over de Vierde Divisie, het neusje van de zalm van het Syrische leger en de opvolger van het keurkorps dat de opstand Hama in 1982 in bloed smoorde. De loyaliteit van de divisie aan de familie Assad is uiterst groot: het keurkorps bestaat vrijwel uitsluitend uit Alawieten, de geloofsstroming waartoe ook de Assad’s behoren. Zij vormen een minderheid in Syrië, maar hebben sinds de staatsgreep van 1963 de macht in handen. Mochten de opstandelingen erin slagen het bewind van de Assad’s omver te werpen, dan zullen de Alawieten hun macht verliezen of zelfs vrezen voor hun leven: dit maakt de vechtlust alleen maar sterker.