Burgerinitiatief probeert taboe rond onvervulde kinderwens te doorbreken

Je moet er gewoon niet te veel aan denken.’ ‘Joh, het komt wel goed.’ Goedbedoelde maar pijnlijke reacties voor vrouwen die tevergeefs zwanger proberen te raken. Wensouders vinden het moeilijk om erover te praten, hun omgeving vindt het lastig om ernaar te vragen. Het burgerinitiatief Dag van de Kinderwens (17 mei) wil de onvervulde kinderwens bespreekbaar maken.  

‘Dan neem je toch een puppy’, kreeg Patricia Klaassen (45) te horen toen zwanger worden maar niet lukte. Binnenkort ondergaat ze de allerlaatste vruchtbaarheidsbehandeling om dochter Evita nog een broertje of zusje te geven.

Klaassen vlogt over het onbegrip en maakt een documentaire voor LINDA-tv. Met haar stichting Wishing-a-wonder wil ze voorlichting gaan geven over de impact van een onvervulde kinderwens. ‘Op school vertellen ze hoe je zwangerschap kunt voorkomen, maar niet hoe het is als zwanger worden niet lukt.’

Klaassen is een van de initiatiefnemers van de Dag van de Kinderwens. ‘40.000 handtekeningen zijn er nodig om het initiatief een officiële status te geven’, zegt ze. De teller staat op 1500. ‘Maar de dag gaat gewoon door.’

Strandbal

Er rust een taboe op de onvervulde kinderwens. Het is intiem, raakt aan seksualiteit en vrouw-zijn. Wensouders lopen liever niet te koop met de medische problemen die het zwanger worden bemoeilijken. Maar het verzwijgen kost veel energie en vergroot het onbegrip.

‘Een kinderwens voelt voor veel wensouders als een strandbal’, zegt schrijfcoach Janine van de Raadt uit Zwolle. ‘Het kost veel inspanning om hem onder het wateroppervlak te houden. Als je hem loslaat, komt hij met veel kracht boven.’

Ze geeft workshops waarin lotgenoten elkaar ontmoeten en woorden geven aan hun gevoelens. ‘Het opschrijven brengt ze dichter bij hun emoties. Het helpt ze ook het gesprek met de omgeving aan te gaan. Een van mijn deelnemers schreef een brief aan haar vriendinnen. Om ze te bedanken voor hun steun, maar ook om uit te leggen hoe ze haar kinderwens beleeft.’

De workshopdeelnemers zitten vaak in een medisch traject om zwanger te worden. ‘In het ziekenhuis wordt alleen gekeken naar de medische kant. Voor de emotionele kant komen ze bij mij.’

Relatie

Ook Brenda ten Have-Straatman (35) uit Genemuiden coacht vrouwen met een kinderwens. Binnen de relatie kan dit tot spanning leiden, weet ze uit ervaring.

‘Het kostte ons twee jaar om zwanger te worden. Mijn man wilde het niet aan de grote klok hangen, waardoor de buitenwereld niet wist dat we ermee bezig waren. Alleen met mijn moeder en twee vriendinnen kon ik erover praten. De begeleiding die ik toen miste, geef ik nu zelf.’

Foto: Brenda ten Have-Straatman en Janine van de Raadt laten ballon op met namen van wensouders